De Zwarte Aziatische beer.(Kraagbeer)
De Aziatische Zwarte Beer wordt ook wel Maanbeer en Kraagbeer genoemd, soms zelfs ook Tibetaanse beer of Himalayabeer, Formosaanse Beer, De Kraagbeer (Ursus Thibetanus) komt voor van Iran tot Japan, zelfs in de Himalaya’s op grote hoogte kunnen ze voorkomen. Hij behoort tot het geslacht Ursus van de familie Ursidae (beren). Hierin zitten ook de Amerikaanse Zwarte Beer, de Bruine Beer en de IJsbeer Volgens wetenschappers zou de Kraagbeer het dichtst aanleunen bij de prehistorische beer. Er zijn verschillende ondersoorten bij de Ursus Thibetanus: Formosanus, Gedrosianus, Japonicus, Ianiger, Mupinensis, Thibetanus, Ussuricus, … (?) De Aziatische Zwarte Beer is nauw verwant met de Amerikaanse Zwarte Beer. Er word wel eens gezegd dat de Aziatische Zwarte Beer nauw verwant is met de Panda, en beiden behoren natuurlijk tot de familie Ursidae, maar de Panda is van het geslacht Ailuropoda en niet van het geslacht Ursus.
De Kraagbeer heeft een totale lengte van 1.5 meter tot 2 meter (rechtopstaand) en als hij op vier poten staat kan hij tot 1 meter hoog worden. Hij heeft lange haren in de nek, op de schouders en aan de zijkanten van de hals, vandaar de naam ‘Kraag’beer. Hij wordt ook wel ‘Maan’beer genoemd en dit komt door de opvallende V- of Y-vormige (halve maanvormige) geelkleurige tot witte vlek op de borst. Hij heeft een ronde kop met grote en beweeglijke oren die ver uiteen staan. De kleur van de dikke ruigharige vacht kan bruin en zwart zijn. Zij hebben korte maar stevige klauwen (ideaal voor het klimmen) De mannetjes wegen tussen de 140 en 200 kg, de vrouwtjes tussen 50 en 125 kg. Mannetjes worden ook dubbel zo groot als vrouwtjes. De gemiddelde leeftijd van de Kraagbeer is 25 jaar. Kraagberen zijn de beren die het beste op hun achterpoten kunnen staan, wat voor hen ook een nadeel is (gebruikt voor dansen, circus, …).
Kraagberen zijn vooral schemeractief (crepusculair). Zij leven meestal alleen. Kraagberen zijn goedeklimmers op rotsen en in bomen, zij klimmen naar hoogtes om te eten, te rusten, te zonnen, om vijanden te ontwijken en zelfs om te overwinteren. De helft van hun leven brengen ze door in bomen. Kraagberen breken takken van de bomen en plaatsen die onder zichzelf als ze in een boom zitten (voor te eten bijvoorbeeld), hierdoor ontstaan een soort van nesten in deze bomen. Zij verkiezen ook bosrijke gebieden om in te leven. Een Kraagbeer kan ook ontzettend goed zwemmen, zij houden dan ook van water, zwemmen en in het water plonsen en spelen. De winterslaap doen ze in holle bomen, grotten of holen in de grond, zij slapen soms ook in verlaten nesten van andere beren. De winterslaap duurt meestal van November tot Maart. Ze trekken ook naar hogere gebieden in de warme maanden en dalen af tijdens koudere maanden. De Aziatische Zwarte Beer is een omnivoor, dit is een alleseter, een dier dat zowel planten als vlees eet. De Aziatische Zwarte Beer eet fruit, noten, planten, grassen, bessen, maar ook vissen, vogels, knaagdieren, termieten, larven en natuurlijk honing dat zij zelfs tot op 5 km afstand kunnen ruiken. Maar indien er voldoende plantaardig voedsel voorhanden is, zal de Aziatische Zwarte Beer vooral planteneter zijn. Kraagberen hebben een groot aantal geluiden, een soort van klokken, brommen, loeien, sissen, brullen, knorren, slobberen, kijven, een soort van snoeven, een ‘tut-tut-tut’ geluid, …
Het voortplantingsseizoen start meestal in midden Juni en loopt tot midden Augustus. Meestal word er een tweeling geboren en dit gebeurt rond April, Mei, doch het gebeurt ook wel rond Januari tijdens de winterslaap. Het pasgeboren jong weegt tussen de 350 en 400 gram. Ik heb foto's toegevoegd van de Aziatische Zwarte Beer, dan kan je zien dat het een prachtdier is. Gewoon de link volgen. ('Aziatische Zwarte Beer - Asian Black Bear') Naar schatting zouden er maximum nog maar 16000 tot 25000 Kraagberen zijn wereldwijd. Voor de IUCN is de Kraagbeer een bedreigde diersoort. De IUCN (International Union for the Conservation of Nature – Internationale Unie voor Natuurbescherming) is een internationaal samenwerkingsverband dat zich bezig houdt met natuurbehoud en het verantwoord gebruik van natuurlijke middelen. De IUCN nam ook het initiatief tot de oprichting van de WNF (Wereld Natuur Fonds). De IUCN publiceert ‘Rode Lijsten’, op deze lijsten staan bedreigde soorten die beschermd dienen te worden.
In CITES (Convention on International Trade in Endangered Species) staat de Kraagbeer vermeld als een Appendix 1 soort, dit is de categorie van de meest bedreigde diersoorten. Nu, de natuurlijke vijand van de Kraagbeer zijn de tijger, maar de grootste vijand is de mens. Waarom zijn er zo weinig Kraagberen over en waarom dienen ze beschermt te worden? Ik haalde al een paar dingen aan eerder in dit bericht. Het is namelijk zo dat Kraagberen ontzettend goed en gemakkelijk op hun achterpoten kunnen staan, zij kunnen zich voortbewegen als ‘tweevoeter’. Dit trekt circussen en dergelijke natuurlijk aan en Kraagberen worden (spijtig genoeg) gebruikt (of nog beter, misbruikt) voor entertainment (dansende beren, vechtende beren, circus-beren, …). Dan is er het gebruik van Kraagberen (en andere natuurlijk ook) in dierentuinen en dergelijke. Velen zullen mij hierin ongelijk geven, maar een wild dier hoort niet in gevangenschap te leven! De jacht op deze dieren is ook een reden. Er is natuurlijk ook het verdwijnen van hun leefgebied. En dan is er het gruwelijkste van het gruwelijkste, een schande, een pijnlijk iets dat mij een hele dag(en langer) van mijn stuk brengt. Het gebruik van Kraagberen voor medicijnen, meerbepaald beergal. En er zullen nog wel redenen zijn, maar die wat ik opnoemde zijn al genoeg om het voortbestaan van deze prachtige beer in gevaar te brengen.
Op beergal wil ik nu toch even verder gaan. Volgens de Chinese traditie bevat berengal geneeskundige krachten en het wordt gebruikt tegen kwaaltjes als hoofdpijn, nierstenen, katers en hoge koorts. Dit gebeurt al héél lang in China, vroeger werden de beren in het wild gedood voor hun gal, maar dan ontdekte men dat men de beren niet hoefde te doden, en sindsdien is de gruwel alleen maar erger geworden. De beren krijgen een katheter ingeplant en zo kan men 24 uur op 24 uur tot 25 jaar lang gal aftappen. Gewoon gruwelijk en barbaars is het, zeker als je weet hoe die beren gehouden’ worden. Zij worden in kleine metalen kooien, vaak niet groter dan hun eigen lichaam opgesloten. Elke dag opnieuw word er via een ingeplante katheter gal van de beren afgetapt, en er is zelfs een methode waarbij via een open wond constant gal uit de beer drupt. Dit gebeurt niet alleen in China, maar ook in Vietnam. En Kraagberen zijn niet de enige dieren die gebruikt worden voor traditionele Chinese geneeskunde, ook tijgers, neushoorns, … en andere beren.