Save The Moonbears
Sweden Nederlands

Vietnam 2016

Vietnam 2016 » Simon!




Toen Sam en Simon bevrijd werden uit een donkere stal ergens op het eiland Bay Mun in het Vietnamese Halong Bay, verkeerden ze allebei in een slechte staat. Simon redde het uiteindelijk helaas niet. Hij overleed 3 maanden later, maar hij had, al was het maar voor even, nog net lang genoeg geleefd om de vrijheid, de verzorging en de vriendelijke bejegening in het Vietnamese reservaat van Animals Asia te kunnen proeven.

Sam herstelde langzaam maar gestadig. Ze begint, met toenemend vertrouwen, haar nieuwe verblijf in het reservaat te verkennen. Jarenlang leefde ze in een krappe kooi naast die van Simon. Nu hij er niet meer is, lijkt het wel of dat zij nu voor hen beiden leeft. Het is een nieuw leven, dat ze met beide poten aanpakt!
 
Simon kwam, na een jarenlange verwaarlozing, blind en kreupel, met open wonden en hersenbeschadiging bij het reservaat aan. Hij kwam nooit buiten zijn hok. Op het laatst brachten de berenverzorgers van Animals Asia zelfs echt gras bij hem in zijn eigen hok. Even maar kon Simon een sprankje ervaren van het nieuwe leven dat hij zou hebben geleid en dat hem door velen zozeer was gegund.

Intussen is Sam druk bezig met het vechten voor haar herstel. Behalve lichamelijk, ook mentaal. Het is mogelijk dat ze in haar verbeelding nog lange tijd in die kooi is gebleven! Maar ze gaat gelukkig vooruit. Onlangs is ze begonnen met vrolijk te ploeteren in haar badje en te spelen met de houten paal, en er zijn zelfs momenten van dolle pret, waaraan haar redders zoveel plezier beleven.  Het gaat steeds beter met haar, en al blijft het zaak om haar gezondheidstoestand in het oog te houden, ze leeft nu in vrijheid. Ze heeft het reservaat tot het hare gemaakt...
 
De verzorgster van Sam vertelt: Sam is een schuwe beer, en het heeft lang geduurd voor ze buiten op haar gemak was. Wel stapte ze heel natuurlijk haar hok in en uit om buiten wat voedsel naar zich toe te krabben, en dat binnen in haar eentje op te eten. Op sommige dagen scheen haar vooruitgang zo langzaam te gaan dat we dachten dat ze wel maanden nodig zou hebben om zich in de zon en in het gras behaaglijk te voelen. Maar gelukkig ging het op een gegeven moment toch sneller. Op een dag wandelde ze resoluut naar buiten en besloot ze het hele terrein te gaan onderzoeken. Ze is duidelijk een van die dieren die op hun eigen, unieke manier het tijdstip uitkiezen waarop iets moet gebeuren. Gezien de afstand en het geduld had ze zelf het ogenblik bepaald waarop ze klaar zou zijn om de grote sprong te wagen. Ze komt nog niet verder dan haar eigen plekje en heeft nog geen tekenen vertoond van warme vriendschap jegens een van haar buren, maar we blijven zoeken naar beren met wie ze kameraadjes zou kunnen worden. Kort geleden begon ze tussen de tralies van haar hok door te spelen met een paar beren die naast haar wonen, dus we geven de hoop zeker niet op! Ze heeft het schattigste snuitje dat je je maar kunt voorstellen! Ze reageert goed op mensen en op het noemen van haar naam, en ik hoop dat we haar van bepaalde remmingen af kunnen helpen, zodat ze haar ruimte en haar leven zal kunnen delen met tenminste een andere beer.
 
Sam en Simon zijn genoemd naar de dieren-activist Sam Simon, die de campagne om de beren van Halong Bay te bevrijden op gang hielp, maar die helaas overleed voordat de redding kon plaats vinden.
 
Jill Robinson:  Ik had het geluk om met Sam nog een gesprek te hebben tijdens zijn radio-optreden, kort voor zijn dood. Ondanks zijn ziekte had hij het meest fantastische gevoel voor humor, en zijn strijd en liefde voor de dieren inspireerde ons allemaal. Iets van zijn wezen leeft ook in de galbeer Sam. Ze is een heel bijzondere beer, en wij houden veel van haar!