Vietnam 2010

Verslag bezoek aan het berencentrum in Vietnam.

Al heel lang was het een wens van ons, Ciska de Hilster en Ellen Schaddelee, om de beren in Azië echt te zien. En in 2010  kwam het er dan van. Samen hebben wij een bezoek gebracht aan het berenopvangcentrum in Tam Dao in Vietnam. Het was een hele belevenis om in dit verre land de cultuur en het berencentrum te zien.
Wij hadden een afspraak met de heer Tuan, de directeur van Animals Asia. Hij kwam ons ‘s morgens om zeven uur ophalen bij ons hotel. De reis van het hotel naar Tam Dao duurde twee uur. De natuur in Tam Dao is buitengewoon mooi, de vlinders vliegen gewoon om je heen! Als je van Hanoi naar Tam Dao gaat, dan ervaar je echt een heel groot verschil. In Hanoi konden we niet naar buiten vanwege de smog. Iedereen draagt daar ook een mondkapje om zich te beschermen tegen de uitlaatgassen van de vele scooters die daar rijden. Hanoi is echt een scooterstad. De mensen rijden daar dan ook kris-kras door elkaar, want verkeersregels kennen zij daar ook niet! Dat is echt ongelooflijk!

Terug naar Tam Dao. De vrijwilligers werken de hele dag voor de beren. De hygiëne-regels worden er heel streng in acht genomen! Voor het binnengaan in het berenhuis is het verplicht om eerst kaplaarzen aan te trekken en dan door een bak met gedesinfecteerd water te lopen om bacteriën buiten de deur te houden. Wij zijn binnen geweest in de berenhuizen waar normaal bezoekers niet mogen komen. We konden de beren tot op een afstand van een meter naderen! Het viel ons direct op hoe schoon het was in de vertrekken! Ook van bovenaf hebben we een kijkje kunnen nemen op de beren in hun vertrekken.

De beren hebben het zichtbaar geweldig naar hun zin! Dat gaf ons een goed gevoel, als je bedenkt dat ze vaak tientallen jaren continue pijn hebben geleden in hun krappe kooien waarin ze zich amper konden bewegen! Zoals u hierboven al hebt gelezen zijn de vrijwilligers de hele dag bezig met de beren. Allereerst gaan ze buiten de verrijkingen voor de beren neerleggen, zoals honing en andere lekkernijen, zodat de dieren, als ze naar buiten komen, direct geactiveerd worden om ze te zoeken en op te smikkelen. Dat houdt de dieren ook goed in beweging. Als de beren buiten zijn worden de vertrekken schoongemaakt, en zo komt elk berenhuis aan de beurt.
Omdat de heer Tuan naar een vergadering moest, hebben wij in die tijd een wandeling door het park gemaakt, tot de heer Tuan ons weer kwam ophalen voor de lunch, die heel plezierig verliep, niet in het minst doordat we aan tafel zaten met de heerTuan, dierenarts Kirsty, die uit Australië komt, dierenverzorgster Caroline en nog een dierenverzorger die al een jaar in Chengdu had gewerkt, en verder natuurlijk de rest van het team van de vrijwilligers. De lunch bestond uit rijst met mie, boontjes en andere lekkernijen.

Daarbij probeerde ik met stokjes te eten en dat lukte mij redelijk! Deze reis hebben wij ‘’ zelf bekostigd.
De verzorging van deze beren kost heel veel geld. Helpt u mee deze kosten te dragen?
Meer informatie over Stichting Save The Moonbears vindt u op onze website www.moonbears.nl